Katrina3

(English below)

Hi allemaal,

Hierbij een verslag van ons bezoek aan ons huis in Kenner. Dinsdagmiddag kregen we te horen dat Jefferson Parish nog maar drie dagen open zou zijn voor bezoek aan de huizen. Na het goede nieuws van eerdere bezoekers besloten we ook te gaan kijken. Om grote vertraging (3 - 5 uur wachttijd) te voorkomen besluiten we om 's avonds 21:30 al te gaan rijden. De kinderen mogen bij onze vrienden in Houston logeren. De rit verloopt voorspoedig. Na ruim 5 uur komen we aan in Jefferson. Ondanks de avondklok worden we zonder stoppen langs de militaire controles gelaten. Zuidelijke Kenner rondom het vliegveld ziet er goed uit. De stoplichten werken en huizen hebben stroom. Vol goede moed rijden we door. Zodra we over de I-10 kruisen is alles pikkedonker. Stapvoets rijden we verder. Het is moeilijk orienteren, wat straatborden zijn weg of in het donker moeilijk te lezen. We ontwijken een neergevallen electriciteitsdraad. Inmiddels zijn we het enige rijdende voertuig in de buurt. We rijden onze wijk binnen. Hier en daar liggen omgevallen bomen in de tuin, maar de algemene indruk is goed. Nog steeds voorzichtig navigerend in het donker komen we aan bij ons huis. Aan de voorkant ziet de tuin er gehavend uit. Enkele boompjes zijn ontworteld. Het linkerhek is weggeblazen. Hierdoor lopend valt op dat de hele dakgoot weg is. Deze ligt verspreid over heel de tuin. Het hek met de buren is ook deels aan flarden. Alle raampjes zijn gelukkig nog heel. We gaan naar binnen met onze zaklamp aan. Een behoorlijke stank. Alles lijkt droog in de eerste kamers, maar hier en ligt een opgedroogd wormpje op de vloertegels getuigend van het water dat er heeft gestaan. Het tapijt in alle slaapkamers is wel drijfnat en spettert onder onze voetstappen. De vuilnisbak ligt omver. Zou er een dier binnen zijn? We kijken eerst het hele huis na. Niets. Ons bed is nog droog dus voor verder te kijken besluiten we eerst een paar uur te gaan slapen totdat het licht is. Eerst allebei naar de WC want na een keer doortrekken is het water op. De andere WC houden we voor de volgende ochtend. Na een paar uur slapen (duurde even voordat de hartslag weer terug is op normaal tempo) wordt het licht. Nu valt ons op dat de meeste meubels van hardboard een laag schimmel hebben van ongeveer 10 cm. Zo hoog zal het water hebben gestaan. We vinden een plastic opbergdoos met twee laden die naast de computerkast op de grond staat. De onderste la is geheel gevuld met bruinig helder water, terwijl de bovenste la leeg is. Dit bevestigd ons vermoeden. Aangezien we niet in de buurt van de doorgebroken dijken wonen, is waarschijnlijk het water van het meer boven de dijk uitgekomen door de storm surge van zo'n 6 - 8 m. Alle kasten, bureau's en bureaustoelen van de kinderen zijn er slecht aan toe. De metalen bedden hebben het water goed doorstaan alsook ons nieuwe hardhouten bed. De meubelen in de woonkamer zijn allemaal droog. De computer stond in de kast en is ok, maar de modem, wireless en 110-220 volt converter stond op de grond. We pakken ze nu maar in en zullen later alles testen. Dan bedenk ik me een van de hoofdredenen om naar Kenner te komen: Hoe staat het met onze tweede auto ? Hij stond naast het huis geparkeerd. Gelukkig is het hek aan die kant onbeschadigd. De auto ziet er van een afstandje nog goed uit. Dichterbij gekomen zie ik wel enige krasjes veroorzaakt door de dakplaatjes die van het dak gewaaid zijn. De hartslag stijgt weer als ik de afstandbediening uit mijn broekzak haal. Zou de deur openen ? Dat lukt. Zou de motor starten. Jawel ! Langzaam rij ik de auto achteruit en rij een testrondje. Er sputtert flink wat water van achteren uit de auto, maar alles lijkt nog te functioneren. Teruggekomen inspecteren we het grote gat in het dakleer boven Sarah's kamer. Het hout ligt er nog wel op, maar bij zware regen zal het toch de nodige lekkage geven in Sarah's kamer. Nu al zitten er schimmelplekken op haar plafond. We gaan aan de slag om alles vast te leggen op foto. Alle buitenhoeken van het huis leggen we vast, als mede alle schadeplekken binnen. We groeperen alle droge spullen in de kamer, alle waardevolle spullen in de auto's. Alle stinkende was en kleding gaan in vuilniszakken mee. Langzaam maar zeker druppelen buren ook de straat in. Met enkele maken we een praatje over hun ervaringen en wat zij weten over de gang van zaken en toekomstige plannen. Er is nog veel onduidelijk. Gelukkig zijn onze buren, die zouden blijven om voor een ernstig ziek kind te zorgen, ook op tijd geevacueerd. Zoals de satellietfoto's ons eerder al hadden laten zien, zijn er huizen in de straat die bijna geen dakbedekking meer hebben. Ons wordt verteld dat andere huizen dichter bij een naburig kanaal tot wel een meter onder water hebben gestaan. Een voor een verschijnen er vuilnishopen in de straat met enorme stukken vloerbedekking en ander huisraad dat afgedankt wordt. Op en neer, op en neer, op en neer sjokken we door de hitte. Het zweet druipt over onze gezichten. We willen op tijd weer op de weg terug zijn, want iedereen moet voor donker weer te stad uit vanwege de avondklok. Rond 14:00 houden we het voor gezien. We sluiten alles weer af en met twee volle wagens gaan we op weg terug. We zien nu de gehavende wijk bij daglicht. Alhoewel de vloed de meeste schade heeft gemaakt, heeft de storm hier toch ook behoorlijk huisgehouden. Politie-agenten en militairen wijzen ons de weg. Boven ons vliegen helicopters af en aan als we langs het vliegveld rijden. Net buiten de stad rijden we langs een bos wat helemaal bladerloos is. Heel luguber. Na zo'n anderhalf uur rijden wordt de vermoeidheid ons teveel en besluiten we in een hotel te overnachten. Met een heerlijke douche en een fris bed is het lekker slapen na zo'n dag. De volgende ochtend stappen we weer in onze stinkende auto's om de terugreis af te maken. Met de extra meegenomen benzine in de tank komen we veilig weer bij de kinderen aan na deze levensveranderende dag. De komende tijd zullen we moeten afwachten wanneer de wijk weer geopend wordt, zodat onze huiseigenaren het huis kunnen repareren. Laatste nieuws:

Morgen worden de kinderen ingeschreven op school.
Tot dit weekend blijven we bij Paul Lane slapen. Aangezien hij geevacueerde familie in zijn huis krijgt, verhuizen wij daarna naar Don & Dianne Keller.
Ons Shell team wordt binnen twee wekend gehuisvest in Two Shell Plaza, in het centrum van Houston. De huidige planning is om daar tot het einde van het jaar te blijven.

Je kunt ons nog steeds bereiken via dit email adres (fransdiana@cox.net ).

Groeten, Frans, Diana & kids

Hi all,

Herewith a summary of our visit to our house in Kenner. Tuesday afternoon we heard that Jefferson parish would only be open for three more days to inspect the houses. After the good news of earlier visitors we also decided to go and look. To avoid large delays (3 - 5 hours waiting time) we decided to start driving in the evening at 21:30. The kids could stay with friends in Houston. The ride is easy. After a bit more than 5 hours we arrive in Jefferson. Despite the curfew we are allowed to pass the military check points without stopping. Southern Kenner around the airport looks good. The traffic lights are working and the houses have electricity. With full anticipation we drive on. As soon as we pass I-10 everything is pitch dark. Slowly we proceed. It is hard to navigate, as street signs are gone or difficult to read in the dark. We avoid the wired a collapsed electricity post. By now we are the only vehicle in the area. We drive into out neighbourhood. Here and there trees have fallen into the garden, but the general impression is still good. Slowly continuing in the dark we arrive at our house. At the front the garden looks a bit chaotic. Some small trees have fallen over. The left gate is blown away. Walking through the opening we notice that the gutter is completely gone. Bit and pieces are spread over the whole garden. The fence with the neighbours is also partly blown to pieces. All windows are fortunately still ok. We go inside with our flash light on. An awful smell. Everything looks dry in the first rooms, but here and there we see a worm all dried up on the tiles indicating that there had been water. The carpet in the bedrooms is soaking wet and splashes under our feet. The garbage can has fallen over. Would there be an animal inside ? We check the whole house. Nothing. Our bed is still dry, so before continuing the inspection we go to sleep for a couple of hours until it light outside. First we both go the the toilet once, because there is only water for a single flush. The other toilet we keep for the morning. After sleeping for a couple of hours (it took a while before our heartbeat was back to normal) it gets light. Now we see that most hardboard furniture have developed a layer of mold of about 4 inches. That's how high the water most have gotten. We find a plastic cabinet with two drawers on the floor next to the computer cupboard. The lower drawer is filled with brown clear water, whereas the upper drawer is empty. That confirms our suspicion. Since we do not leave close to the breached levee, the water in the lake must have raised above the level of the levee due to the storm surge of some 6 - 8 m. All cupboard, desks and desk chairs of the kids are in bad condition. The metal beds have withstood the water well and also our hardwood bed. The furniture in the living room are all ok. The computer was located in a cupboard and is ok, but the modem, wireless and 110 - 220 converter was standing on the floor. We pack everything and will test them later. Then I remember that one of the main reasons for going to Kenner. How is our second car? It was parked next to the house. Fortunately the fence on that side is not damaged. The car looks good from a distance. Up close I can see some scratches caused by shingles that were blown off the roof. The heartbeat raises again, when I get the remote out of my pocket. Will the door open ? It works ! Would the engine start ? Yes it does ! Slowly I drive backwards and make a test ride. Some water splashes from under the car, but everything seems to work. Returning to the house I inspect the large hole in the roof leather above Sarah's room. The wood is still there, but with heavy rain water will leak into Sarah's room. Already there are spots of mold on her ceiling. We start to take pictures of everything. All outside corners of the house, as well as all mold spots inside. We group all dry furniture in the living room and put all valuables in the cars. All stinking laudry and cloths go along in garbage bags. Slowly but surely our neighbours also drip into the area. We share our experiences with some of them and inquire about what they know about future plans. A lot is still unclear. Fortunately our next door neighbours, who would stay to take care of the sick child, have also evacuated in time. As the satellite images had already shown us, there are houses in the street that hardly have any roof coverage left. We are told that some houses that are closer to a neighbouring channel have had up to 3 feet of water inside. One by one garbage piles appear in front of the houses with enormous pieces of carpet and other materials that are thrown away. Up and down, up and down, up and down, we walk through the heat. The sweat is dripping over our faces. We want to be back in the road in time, because everyone needs to be out of the city before dark because of the curfew. Around 14:00 we quit. We close the house and start driving with two full cars. We now see the neighbourhood by daylight. Although the flood has made most of the damage, the storm has also had its influence. Police officers and soldiers point out the way. Above us helicopters fly to and from the airport. Just outside the city we see a forest with trees that totally lost all their leaves. Very scary. After driving for an hour and a half we are so tired we decide to stay overnight in a hotel. A refreshing shower and newly made bed is super after such a day. The next morning we get into our stinking car again to complete the journey back. With the extra fuel we've taken along we safely return to our children after this lifechanging day. The coming time we'll have to wait and see when the area will be opened again, so the owner can repair the house.